Wéér een to-do erbij?

Afgestemde seksuele opvoeding van mijn kind... is dat nu weer een extra to-do op mijn reeds overvolle takenlijst🥴?

Neen. We hebben al genoeg op ons bord.

Wat als seksuele opvoeding geen to-do is...

maar een grondhouding rond het opvoeden an sich, niet enkel het seksuele ontwikkelingsluik ervan.

Intentioneel opvoeden rond drie peilers:

1️⃣ Hoe kijken we naar zelfbeschikking voor het kind?

Waar mag het zijn/haar eigen identiteit ontwikkelen door keuzes te maken die voor het kind zelf passend voelen. Zonder dat het zich moet aanpassen om ons tevreden te stellen en onze liefde te "verdienen"? Hoeveel vertrouwen durven we dat kind te schenken, zelf als ze 2, 6 of 8 jaar oud zijn?

🟡 Mag het kind binnenshuis in z'n blootje rondlopen als het dat wilt? Mag het kind zichzelf aanraken en ontdekken binnen de veiligheid van het eigen huis? Mag het vragen stellen of zeggen we 'daar ben je nog te jong voor'?

2️⃣ Hoeveel empathie kunnen we opbrengen voor ons kind?

Als het zich pijn doet, komt onze verzorgende natuur vaak naar boven en lukt empathie aardig.

Hoe zit dat als ze boos of koppig zijn? Hoeveel empathie leggen we dan aan de dag?

🟡 Net zoals op momenten dat ze met voor-ons-ongemakkelijke-vragen komen of als ze benieuwd zijn naar de werking van hun lichaam. Kunnen we dan hun nieuwsgierigheid zien, horen, ten volle ontvangen en liefdevol kaderen met woorden die ze begrijpen?

3️⃣ Kunnen we het kind accepteren zoals het is, inclusief wat we leuk en niet leuk vinden?

Pas als we kunnen accepteren dat we zelf al eens onze balans verliezen, dat we zelf overmand kunnen worden door emoties (zowel blijdschap als boosheid als...), kunnen we de (soms intense) innerlijke wereld van onze kinderen mee dragen. Accepteren is niet gelijk aan toelaten of toestaan. Accepteren is je kind laten voelen dat je het graag ziet en ermee in verbinding wilt blijven, ook al toont het gedrag dat je dient te begrenzen.

🟡 Bijvoorbeeld als je ziet dat je kind in z'n broekje zit friemelen als je bij iemand op bezoek bent. Dan kan je zeggen "Hé liefje, ik zie dat je met je handje in je broek zit. Ik begrijp dat je daar zin in hebt en thuis mag dat. Alleen, als er andere mensen bij zijn, doen we dat niet. Laat je handen terwijl we hier zijn maar uit je broek." Het kind wordt niet beschaamd of vernederd over een natuurlijke behoefte die het volgt, maar krijgt kaders en afspraken zonder dat we ons (onbedoeld) emotioneel afscheiden.

Uiteraard liggen 1, 2 en 3 dicht bij elkaar. Ze zijn met elkaar verweven en spelen op elkaar in. Kan je vanuit je eigen leven een voorbeeld vinden van hoe je zelfbeschikking, empathie of acceptatie in de praktijk van het opvoeden toepast? Hoe heb je deze pijlers in je eigen kindertijd ervaren?

Meer lezen?

Bron: Everyday Blessings, the inner work of mindful parenting van Myla en Jon Kabat-Zinn

(c) Evi Van Gestel